Czosnek-uprawa

 

Czosnek ( Allium sativum) 

jest byliną cebulową, należy do roślin z rodziny liliowatych.  Jest jednym z najbardziej wartościowych warzyw. Więcej o wartościach zdrowotnych czosnku ...

Czosnek preferuje ciepłe stanowisko, wiosną okryte folią lub włókniną. Gleba powinna być żyzna, ciepła, gliniasta lub piaszczysta, bogata w wapń, o odczynie neutralnym pH 6,5-7. Glebę kwaśną należy wcześniej zwapnować. Jesienią wprowadza się nawozy kompostowe lub organiczne.

Sadząc czosnek główkę rozłamuje się na części i każdy ząbek wkłada do ziemi na głębokość 5 cm, ostrą stroną do góry.  Sadzimy czosnki jesienią , przykrywając je warstwą ziemi 2 razy grubszą od ich średnicy.

Uprawa współrzędna

Czosnek dobrze rośnie z wieloma roślinami ,dzięki olejkom eterycznym i intensywnemu zapachowi odstrasza szereg szkodników i zapobiega chorobom grzybowym.

 z truskawkami - ogranicza występowanie szarej pleśni oraz roztocza truskawkowego

z marchwią i pietruszką -  zapach czosnku odstrasza połyśnicę marchwiankę, natomiast marchew chroni czosnek przed śmietką cebulanką

z pomidorem i ogórkiem – zapobiega chorobom wywołanym przez grzyby, odstrasza mszyce i inne szkodniki.

Nie zaleca się sadzić czosnku w towarzystwie warzyw strączkowych oraz kapustnych.

Choroby i szkodniki

Groźne są larwy śmietki cebulanki, nornice, krety.

Czosnek może być również atakowany przez rdzę, fuzaryjną zgniliznę cebul i fuzariozę.  Roślinom uprawianym w szklarniach zagrażają mszyce.  Więcej o  zwalczaniu szkodników przeczytasz tutaj.

Szpinak - uprawa

 

Szpinak 

jest popularnym warzywem liściastym, o specyficznym smaku, jest wyśmienity zarówno gotowany jak i surowy. Świeże zielone listki są składnikiem wielu wykwintnych dań. Ze szpinaku można przyrządzić pyszne sałatki, koktajle, można dodawać go do farszu do pierogów, do ciast, zabarwiać ciasta, naleśniki i inne dania. Należy do najzdrowszych warzyw, jest polecany szczególnie dzieciom.

 

Przygotowanie gleby

Gleba pod wysiew szpinaku powinna być żyzna, głęboko spulchniona, zasobna w wodę, bogata w potas i fosfor, co bardzo sprzyja rozwojowi młodych roślin.

 

Uprawa

Szpinak jest rośliną długiego dnia, co znaczy, że lubi wybijać w pędy kwiatostanowe, szczególnie latem, gdy dni są długie, natomiast wczesną wiosną, jesienią i zimą rośnie bardziej równomiernie. 

Lubi słoneczne i widne stanowisko .

Rozróżnia się trzy terminy siewu szpinaku: wiosenny (w marcu), jesienny ( w sierpniu) i zimowy ( od początku do połowy września).  Wiosenny – zbierany jest na przełomie maja i czerwca, jesienny- od końca września do grudnia, zimowy – na przełomie kwietnia i maja.

Szpinak wysiewa się w rzędach o głębokości ok. 1-2 cm, w odstępach 20 cm.  Siewki przerywa się zostawiając rośliny w odstępach co 15 cm.  Umożliwi im to odpowiedni wzrost i zapobiegnie zbytniej utracie wilgoci.

Przy uprawie zimowej, od jesieni szpinak należy okryć włókniną lub niskim tunelem foliowym aby uniknąć przemarzania roślin.

Po szpinaku najlepiej uprawiać warzywa ciepłolubne - pomidory, paprykę, ogórki lub warzywa kapustne na jesienny zbiór.

Jako poplon szpinak wysiewamy po grochu, bobie, wczesnych warzywach kapustnych, wczesnej marchwi.

Szpinak najlepiej rośnie w drugim roku po oborniku, natomiast dobrze znosi wapnowanie, można glebę wapnować bezpośrednio przed siewem.

Z rośliny pozyskuje się młode zielone listki, które są najsmaczniejsze i najbardziej odżywcze. Aby pobudzić wzrost szpinaku regularnie przycinamy młode listki.  Im dłużej przetrzymany będzie szpinak na grządce, tym listki staną się bardziej twarde i mniej smaczne. Ważne też, by zbierać szpinak przed okresem kwitnienia.

Szpinak letni zbiera się odłamując od roślinki zewnętrzne młode listki. Za jednym razem można zebrać połowę liści. Latem, gdy szpinak szybko rośnie, można zbierać liście kilkakrotnie w ciągu miesiąca, dopóki nie zgorzknieją podczas kwitnienia. Można też odciąć całą rozetę u nasady liści i pozostawić w glebie korzenie, żeby odbiły z nich nowe pędy.  Podczas jesiennych zbiorów wycina się mniej liści niż latem.  

Szpinak Nowozelandzki (trętwian)

Należy do rodziny pryszczyrnicowatych i może zastąpić zwyczajny szpinak w okresie letnim. Ma grubsze, bardziej mięsiste liście, osadzone na płożących, rozgałęzionych łodygach dłg 1 m, które mogą być zbierane nieprzerwanie od czerwca do września.

Szpinak nowozelandzki sadzi się w rozstawie 60x40 cm ( na 1 m² umieszcza się maksymalnie 4 rośliny). Nasiona dość długo kiełkują dlatego najlepiej wykonać rozsadę. Na przełomie marca i kwietnia wysiać po 2-3 nasiona do doniczek o średnicy o 7 cm, na miejsce stałe wysadzać w drugiej połowie maja.  Bezpośrednio do gruntu można sadzić od kwietnia do połowy maja.

 

Szkodnik i choroby

Szpinak rzadko bywa atakowany przez szkodniki. Młode siewki są wrażliwe na wilgoć, w wyniku której mogą wystąpić choroby grzybowe oraz na mączniaka rzekomego szpinaku i wirusa mozaiki ogórka.

MĄCZNIAK RZEKOMY –stosować oprysk miedzianem

 

Dynia - uprawa

 

Dynia

Dynia ( Cucurbita ) jest rośliną jednoroczną, bardzo popularną, uprawianą dla pięknych i smacznych owoców mających wszechstronne zastosowanie. Przygotowujemy z niej zupy, sosy, ciasta czy kluski. Pyszny jest również dżem z dodatkiem pomarańczy z nutą imbiru. Przepis na dżem znajdziecie tutaj.

Dynia występuje w wielu odmianach, znana jest przede wszystkim dynia zwyczajna, olbrzymia, oraz piżmowa, mająca ciemnopomarańczowy słodki miąższ dynia Hokkaido, czy makaronowa.

Dynia jest warzywem łatwym w uprawie, mająca szereg WŁAŚCIWOŚCI ZDROWOTNYCH.

 

Przygotowanie gleby

Dynia nie jest wymagająca w uprawie, ale potrzebuje gleby żyznej, bogatej w próchnicę i składniki pokarmowe. Rośliny nie korzenią się głęboko, dlatego też każdą należy traktować indywidualnie i zaopatrywać w duże ilości materii organicznej. W miejscach uprawy wykopujemy dołek lub rowek o głębokości ok. 30 cm, wypełniając go obornikiem lub kompostem wymieszanym pól na pół z ziemią formując mały kopczyk.

Przygotowanie nasion

Nasiona przeznaczone do wysiewu najlepiej umieścić na wilgotnym, papierowym ręczniku w zamkniętym plastikowym pojemniczku, w ciepłym i przewiewnym miejscu.  Kiełki powinny pojawić się po ok. 2-3 dniach. Ponieważ nasiona dyni mogą kiełkować nieprawidłowo, przy takiej metodzie mamy możliwość wybrania najlepiej podkiełkowanych nasion, które dadzą zdrowe, mocne rośliny.

Dynia źle znosi przesadzanie, dlatego rozsadę najlepiej produkować w pojedynczych doniczkach o średnicy 9 cm. Nasiona można również wysiewać bezpośrednio do gruntu po 10 maja, gleba musi być już wygrzana, gdyż nasiona kiełkują dopiero przy temp 12C.  W chłodniejszej glebie nasiona nie kiełkują tylko łatwo gniją. Nasiona wysiewa się gniazdowo po 2-3 sztuki i przykrywa 1 cm warstwą ziemi.  Kiedy wzejdą pozostawia się jedną najsilniejszą roślinę.

Uprawa

Do prawidłowego wzrostu dynia potrzebuje temp 25°C , wymaga też stanowiska możliwie słonecznego, wilgotnego i w miarę osłoniętego przed wiatrem.  Dynia jest bardziej tolerancyjna w stosunku do niekorzystnego przebiegu pogody niż ogórek i gwarantuje pewne plony.

Gdy rośliny zaczną owocować, podlewamy je w odstępach tygodniowych nawozem najlepiej z żywokostu, którego liście zawierają tyle samo azotu i fosforu co obornik i znacznie więcej niż obornik potasu. Przepis na nawóz znajdziecie tutaj.

Dynia nie znosi świeżego wapnowania i jest wrażliwa na chlor. Najważniejszym zabiegiem pielęgnującym jest podlewanie. Dynia potrzebuje więcej wody niż ogórek i wytwarza też silniejsze systemy korzeniowe. Ważnym zabiegiem jest też bardzo częste spulchnianie gleby.

Miejsce uprawy dyni można również ściółkować, co zapobiegnie w znacznym stopniu wysychaniu gleby oraz zachowa owoce w czystości. Kawałek deski lub podkładka podłożona pod owoce dyni zapewni ochronę przed ślimakami i chorobami grzybowymi.

Dobrym rozwiązaniem pomagającym w podlewaniu są gliniane doniczki wkopane w pobliżu rośliny, które napełnia się wodą. Woda stopniowo przesączając się do gleby zaopatrzy rośliny w wilgoć przy minimalnych stratach na parowanie.

Szkodniki i choroby

MSZYCE – są szczególnie niebezpieczne, gdyż przenoszą wirusa żółtej mozaiki ogórka. Małe ilości usuwamy ręcznie, większe kolonie mszyc opryskujemy naturalnymi preparatami ochrony roślin.

ŻÓŁTA MOZAIKA OGÓRKOWA – choroba wirusowa dyniowatych, która charakteryzuje się żółtymi mozaikowymi plamami na liściach i zahamowaniem wzrostu. Porażone rośliny należy wyrwać i spalić.

ŚLIMAKI – odstraszająco działa ściółka z kory drzew. Zwalczamy ślimaki naturalnymi metodami, zapraszając do ogrodu pożytecznych mieszkańców ogrodu.

 

 

 

 

 

 

NAWOŻENIE GLEBY

 

NAWOŻENIE GLEBY

Aby uniknąć błędów w nawożeniu gleby, ważne jest określenie zawartości pierwiastków w glebie, głównie fosfor, potas, wapno. Analizę próbki gleby można wykonać w Okręgowych Stacjach Chemiczno-Rolniczych, przy miastach wojewódzkich. Opisaną i prawidłowo zapakowaną próbkę można przywieść osobiście lub też wysłać pocztą.

Przygotowując próbkę należy pobrać niewielką ilość gleby z kilku różnych miejsc naszej działki, z wierzchniej warstwy gleby, wymieszać je ze sobą, następnie pobrać ok. 100 g tworząc próbkę właściwą, którą należy wysłać.

W zależności od wyniku zbadanej gleby zastosować można odpowiednie nawożenie.

NAWOZY ORGANICZNE

Do nawozów organicznych zaliczmy różne komposty roślinne oraz obornik, gnojówkę, torf, nawozy zielone.

Aby nawożenie było zbilansowane najlepiej stosować nawożenie obornikiem jak również nawozami mineralnymi. Aby plony warzyw były najwyższe, rośliny muszą mieć w glebie wszystkie potrzebne im pierwiastki pokarmowe -azot, potas, wapń i fosfor.

AZOT-jest potrzebny do wytworzenia masy zielonej

FOSFOR- wpływa na kwitnienie

POTAS- wpływa na wzrost

WAPŃ- bierze udział w budowie rośliny a także neutralizuje zbędne kwasy w glebie

Dzięki zastosowaniu nawozów poprawia się struktura gleby, reguluje bilans wodny oraz poprawia żyzność i urodzajność. Próchnica umożliwia rozwój bakterii i grzybów, które spulchniają glebę, zwiększając pojemność cieplną, co sprzyja wzrostowi systemu korzeniowego roślin.

Obornik

 – jest doskonałym źródłem próchnicy. Świeżym obornikiem nawozimy ziemię jesienią, przekopując niezbyt głęboko, aby umożliwić prawidłowy rozwój mikroflory, która jest niezbędna do wytworzenia próchnicy.

Obornik już przekompostowany można zastosować wiosną lub latem do poplonów, najlepiej do okrywania gleby.

Zamiast obornika zastosowanego jesienią można wzbogacić glebę wiosną stosując torf. Torf rozrzucamy na powierzchni gleby. Nie przekopujemy gleby tylko spulchniamy kultywatorem. Torf można również w późniejszym czasie rozrzucić w międzyrzędziach jako warstwę okrywająca glebę.

Popiół

-do nawożenia nadaje się popiół tylko z węgla drzewnego

Gnojówka

- gnojówkę (jak również wszystkie odchody ptasie, kozie itp.) należy dodawać tylko do pryzmy kompostowej razem z innymi substancjami organicznymi, z którymi razem będzie się rozkładać i zostanie przekompostowana.

Ściółkowanie

-ściółkowanie gleby jest również nawożeniem, gdyż zapewnia glebie wilgotność, zapobiega wysychaniu wierzchniej warstwy, a rozłożona ściółka użyźni glebę.

Nawozy zielone

-w przypadku braku obornika można wysiać w ogrodzie rośliny przeznaczone na nawóz zielony  ( gorczyca, facelia, wyka ozima i żyto, łubin). Wysiewamy je latem na koniec lipca, a przekopujemy późną jesienią.

Wapnowanie

-nawóz wapniowy stosujemy co 2 lata najczęściej jesienią, ale nie należy go mieszać z obornikiem. Można wapnować glebę również wiosną rozsypując nawóz na powierzchni gleby przed jej spulchnianiem.  O braku wapnia w glebie świadczy występowanie niektórych chwastów, np. skrzypu polnego, szczawiu, rdestu czy dziewanny.

ODCZYN GLEBY

Odczyn obojętny- pH  6,5-7,4

Słabo kwaśny – pH 4,6-6,4

Kwaśny – pH poniżej 4,5

Słabo zasadowy – pH 7,5–8

Zasadowy – pH 8,0-8,5

 

Warzywa rosnące na glebach o odczynie obojętnym i zbliżonym do obojętnego :

-prawie wszystkie kapustne

-marchew

-roszponka

-burak

-seler

-cebula

Warzywa rosnące na glebach o odczynie zbliżonym do obojętnego i słabo kwaśnym :

-fasola i groch

-ogórek i pomidor

-sałata

-dynia

-rzodkiew

- rabarbar

-brukselka

-szpinak

 

NATURALNE ŚRODKI do zwalczania chorób i szkodników

 

NATURALNYMI  ŚRODKAMI do zwalczania chorób i szkodników są: 

GNOJÓWKA

Do przygotowania gnojówki używamy naczyń z tworzywa sztucznego, drewna lub fajansu.

Proces fermentacji trwa zwykle 2-3 tygodnie.  W pierwszym etapie fermentacji naczynie pozostawić otwarte –nie przykryte. Należy przykryć dopiero wówczas, gdy fermentacja ustanie .

Rośliny podlać  lub wykonać  oprysk roztworem rozcieńczonym w proporcji  1:10.

 

WYWAR

Wywary są mniej trwałe od gnojówek, dlatego zaleca się przygotowywać je w mniejszej ilości ( na ok. 5-10 litrów wody) i najlepiej od razu zużyć.

Rośliny rozdrobnić  i moczyć  24 godziny w wodzie.

Powstały osad gotować  w tej samej wodzie na wolnym ogniu ok. 15-20 min, odcedzić. Rozcieńczyć  w proporcji 1:5.

 

WYCIAG (MACERAT)

Suche ziele lub zielone części roślin zalać  wodą  na 12 do 24 godzin, odcedzić

 

NAPAR

Suszone lub świeże rośliny zalać  wrzątkiem, a następnie podgrzewać  przez ok. 15 min na wolnym ogniu nie dopuszczając do wrzenia. Po ostudzeniu płyn odcedzić.

 

WROTYCZ  

Wyciąg z wrotyczu ogranicza występowanie mszyc, gąsienic i mrówek.

150g liści zalać 5 l wody. Opryskiwać nierozcieńczonym.

NASIONA JODŁY   

Wyciąg z nasion jodły odstrasza ślimaki.

3 g nasion zalać 1 l wody i zostawić na 12 godz. Kilkakrotnie opryskiwać ziemię w pobliżu roślin, gdzie żerują ślimaki

SKRZYP POLNY

Zmniejsza występowanie chorób grzybowych ( mączniaka, rdzy, zarazy ziemniaczanej).

Skrzyp stosuje się w postaci wyciągu, wywaru lub gnojówki. Gnojówka ze skrzypu zawiera dużo kwasu krzemowego, wzmacniając rośliny.

Gnojówka: 500g zielonych liści / 5 l wody . Stosować roztwór w proporcji 1:5

 

POKRZYWA

Podczas fermentacji pokrzywy wydzielają się substancje zawierające azot, witaminy, kwas krzemowy oraz białko. Gnojówkę z pokrzywy stosujemy jako środek nawożący i wzmacniający rośliny.

Gnojówka: 10 l wody /1 kg świeżo pociętych pokrzyw (najlepiej bez nasion) .  Mieszać przez 2 tygodnie raz dziennie. Po zakończeniu fermentacji , kiedy nie będzie już widać pęcherzyków na powierzchni roztworu, naczynie przykryć. Stosować roztwór w proporcji 1:10.

 

                      

      ZĄBKI CZOSNKU 

Czosnek ogranicza choroby grzybowe i bakteryjne, odstrasza mszyce i inne owady.

Wywar: 75 g roztartych ząbków zalać 10 l wody gotować  ok. 15-20 min.

Wyciąg 1 : 150g  czosnku zalać 10 l wody na 24 godz,

Wyciąg 2 : 500g czosnku zalać 10 l wody i przetrzymać do początku fermentacji

Do oprysków rozcieńczyć w proporcji 1:10

UWAGA! Do połyśnicy marchwianki nie rozcieńczać !

 

RUMIANEK

Rumianek zastosowany w postaci wywaru wzmacnia rośliny

1/5 szkl surowych kwiatów zalać 1 l wody i zagotować. Ostudzić i przecedzić.

Opryskiwać przez cały okres wegetacji co 2 tygodnie. Aby wzmocnić rośliny można też moczyć nasiona w wywarze ok. 30 min przez siewem.

 

PAPROĆ (narecznicy samczej lub orlicy pospolitej)

Gnojówka z paproci  zwalcza mszyce i czerwce na roślinach ozdobnych w domu.

500g świeżych liści lub 50g suszonych zalać 5 l wody i zostawić do sfermentowania. Opryskiwać roztworem w proporcji 1:10

 

ŻYWOKOST 

Gnojówka zawiera dużą ilość potasu , zalecana jest dla roślin o dużym zapotrzebowaniu na potas.

1kg liści /10 l wody , fermentować ok. 2-3 tygodnie. Używać w proporcji 1:10

 

-

PORADY:

-aby przy opryskiwaniu preparaty dokładnie pokryły powierzchnią liści możemy dodać do nich szarego mydła ( 3 g mydła na 1 litr preparatu) lub też kilka kropel płynu do mycia naczyń

 

PRZECIW CHOROBOM GRZYBOWYM:

·         Na mączniaki –napar z czosnku, macerat z siana, macerat z wrotyczu

·         Na moniliozę wierzchołków pędów wiśni i moreli- napar z chrzanu

·         Na rdzę – macerat z wrotyczu

·         Ochronnie przeciw wszelkim infekcją- odwar ze skrzypu polnego, odwar z rumianku

PRZECIW SZKODNIKOM

·         Na mszyce- macerat z pokrzywy, odwar z rumianku, odwar z rabarbaru, macerat z czosnku, macerat lub napar z cebuli, macerat z ziemniaków, macerat z wrotyczu, napar z piołunu, macerat z tytoniu

·         Na połyśnicę marchwiankę- gnojówka z czosnku, gnojówka z cebuli

·         Na wgryzkę szczypiorkę- napar z rabarbaru

·         Na mączliki lub miseczniki- macerat lub odwar z tytoniu (10 papierosów /1 l wody)

·         Na przędziorki- napar z piołunu, macerat z czosnku, macerat lub napar z cebuli, macerat ze szczawiu, macerat z mniszka, macerat lub gnojówka z wrotyczu

·         Na wszelkie owady gryzące i ssące- napar z krwawnika

·         Na szkodniki gryzące w sadach –napar z liści pomidora

·         Na myszy polne (dla odstraszenia)- gnojówka z bzu czarnego

·         Na mrówki (dla odstraszenia)- gnojówka z piołunu

·         Na bielinka kapustnika – wyciąg z czarnego bzu, oleandra, eukaliptusa.

 

NA WZMOCNIENIE

·         Gnojówka z pokrzywy

·         Macerat z rumianku

·         Odwar ze skrzypu

·         Macerat z wrotyczu

 

  Wiele szkodników można zwalczyć chroniąc ich naturalnych wrogów i usuwając ich rośliny żywicielskie. O pożytecznych mieszkańcach ogrodu przeczytasz tutaj.

Wszystkie wyżej wymienione sposoby ochrony są skuteczne i bardzo polecane, ale przede wszystkim aby uniknąć chorób  należy działać również zapobiegawczo.   Zabiegi ochrony roślin przed chorobami i szkodnikami to działania zapewniające optymalny rozwój roślin, poczynając od starannej uprawy i pielęgnacji gleby, stosowanie odpowiedniego płodozmianu, prawidłowego nawożenia, podlewania i odchwaszczania.  Wszystkie te zabiegi prowadzą do ograniczenia chorób i szkodników.

Zastosowanie środków chemicznych jest ostatecznością!

Najczęściej powodem schorzeń roślin są czynniki klimatyczne, niesprzyjająca pogoda (przymrozki,  wiatr, nadmierne opady deszczu i gradu,  upały) , a także niewłaściwe stosowanie środków chemicznych. Duże znaczenie ma też przygotowanie gleby,  spulchnienie zapobiegające jej zaskorupieniu,  odpowiednie dostarczenie składników pokarmowych przez umiejętne nawożenie gleby.

Wszelkie niepożądane szkodniki  takie jak  ślimaki, drutowce, pędraki czy rolnice można zwalczać za pomocą specjalnych pułapek i przynęt. Można je zwabić np. połówkami ziemniaków lub marchewki ułożonymi płaską częścią  na powierzchni gleby.                            

NAWOZY ZIELONE

 WIOSENNE NAWOŻENIE GLEBY  

Jednym z ekologicznych sposobów nawożenia gleby w ogrodzie są nawozy zielone. Są to mieszanki szybko wschodzących jednorocznych gatunków roślin należących do grup motylkowych (łubin, seradela, lucerna chmielowa, groch itp)      lub ich mieszanki z niektórymi innymi roślinami nie motylkowymi ( gryka, gorczyca, rzepak, rzepik, owies  itp) .

Taki zestaw gatunków roślin w mieszance dostarczy glebie wiele substancji organicznych oraz niezbędne roślinom składniki pokarmowe.

Polepszy też strukturę gleby, która będzie spulchniona i odżywiona. Mieszankę taką można również wzbogacić o nawozy fosforowo-potasowe.

                                                                                                      

                      NAWOŻENIE JAKO POPLON OZIMY:

Na przełomie sierpnia  września wysiewa się mieszanki  z roślin motylkowych, takich jak wyka ozima i inkarnatka , a z roślin nie motylkowych –żyto , pszenica, rajgras włoski (życica wielokwiatowa) lub rajgras angielski (życica trwała).

Taki rodzaj uprawy spowoduje na wiosnę wczesne i obfite plony masy zielonej . Wówczas należy przekopać nawóz na głębokość ok. 10-20 cm i pozostawić. Po 3-4 tygodniach  można w tym miejscu zacząć uprawę warzyw.

Przeorane nawozy zielone działają 2-3 lata.

Jeśli rośliny uprawiane na nawóz zielony były mało wyrośnięte, lub też uprawiane po nich rośliny wykazują duże wymagania azotowe, możemy uzupełnić nawozy zielone mineralnymi nawozami azotowymi.

Niektóre rośliny możemy wysiewać również wiosną.

Ø  Bobik vicia faba var minor – ma silnie rozrastające się korzenie, które spulchnią nawet najcięższą glebę. Ma też największą zawartość białka wśród rośli poplonowych. Kiełkuje po ok. 3-4 tygodniach

Ø  Gorczyca  sinapis alba –kiełkuje bardzo szybko i już po 2 tygodniach od wysiania tworzy zwarty zielony kobierzec

Ø  Kapusta pastewna- jest znakomitym pożywieniem dla pożytecznych żyjątek glebowych

Ø  Facelia phacelia tanacetifolia – dzięki zwartym korzeniom doskonale poprawia strukturę gleby , jest też rośliną miododajną.

Ø  Żyto ozime- ma małe wymagania glebowe i jest jednym z tańszych nawozów zielonych.

Ø  Seradela siewna – należy do rodziny bobowatych , zasila glebę w azot.

ZALETY STOSOWANIA NAWOZÓW ZIELONYCH  

v  Rośliny te charakteryzują się niezwykle żywotnymi korzeniami, które wrastając głęboko w ziemię wzbogacają ją w składniki organiczne i wyraźnie poprawiają strukturę całego podłoża

v  Szybko i silnie rosnące nadziemne części roślin uprawianych na nawóz zielony chronią glebę przed nadmiernym przesuszeniem

v  Pozwalają stworzyć doskonałe warunki dla rozwoju drobnych żyjątek glebowych, w szczególności dżdżownic, odpowiedzialnych za spulchnianie gleby.

Ścięte i przekopane nadziemne części roślin wzbogacają podłoże w substancję organiczną, z której po około miesiącu wytwarza się wartościowe składniki pokarmowe

ŻYWOKOST

Wspaniałym nawozem jest również żywokost.  Liście żywokostu zawierają tyle samo azotu i fosforu co obornik, a przy tym dużo więcej potasu. 

Dolne liście żywokostu należy obciąć  i przekopać  z glebą lub używać  jako ściółkę. Można również wykonać skoncentrowany nawóz ugniatając świeżo ścięte  liście w pojemniku z otworem w dnie, gdzie będzie ściekał sok.  Wyciekający płyn rozcieńczamy z wodą w stosunku 1:20 i stosujemy do podkarmiania roślin.

Bardzo wartościowa jest też gnojówka z żywokostu

Liśćmi żywokostu można ściółkować krzewy owoców jagodowych, co uchroni je przed atakiem mączniaka.  Sprawdzą się też jako ściółka w uprawie selera, pomidorów, ziemniaków, papryki czy kapusty.